الهی نامه › بخش هفدهم › (۴) حکایت جواب آن شوریده حال در کار جهان

یکی پرسید آن شوریده‌جان را — که چون می‌بینی این کار جهان را

چنین گفت این جهان پُر غم و رنج — به عینه آیدم چون نطعِ شطرنج

گهی آرایشی بیند بصف در — گهی بر هم زنندش چون دو صفدر

یکی را می‌برند از خانهٔ خویش — دگر را می‌نهند آن خانه در پیش

گهی بر شه درآیند از حوالی — به صد زاری کنندش خانه خالی

چنین پیوسته تا آنگه که دانند — که این نطع مزخرف برفشانند

چنان لهو و لعب کردست مغرور — شدی مشغولِ مال و ملک و منشور

تو شهبازی، گشاده کن پر و بال — بپر زین دامگاه لعب اطفال