الهی نامه › بخش هفدهم › (۸) حکایت آن درویش با ابوبکر ورّاق

شبی در خواب دید آن مردِ مشتاق — که بس گریانستی بوبکر ورّاق

بدو گفتا که ای مرد خدایی — بدین زاری چنین گریان چرایی‌؟

چنین گفت او که ‌«چون گریان نباشم‌؟ — ز پای افتاده سر گردان نباشم؟

که امروزی درین جایی نشستم — درین یک‌پاره گورستان که هستم

ز دَه مُرده که آوردند امروز — یکی ایمان نبرد‌، این بس بوَد سوز

کسی را دین بوَد هفتاد ساله — به کفرش چون توان دیدن حواله؟

کنون هم گریه و هم سوزم اینست — چه گویم‌؟ نقدِ امروزم هم اینست‌»

عزیزا کار مشکل می‌نماید — ولیکن خلق غافل می‌نماید

ز خوف عاقبت هر کاو خبر یافت — به نَو هر لحظه اندوهی دگر یافت

ز خوف ره میان کفر و ایمان — نه کافر خواند خود را نه مسلمان

میان کفر و دین بنشست ناکام — که تا آن آب چون آید سر‌انجام