الهی نامه › بخش نوزدهم › (۳) حکایت نوشروان عادل

چنین گفته‌ست نوشروانِ عادل — که گر میری ز درویشی قاتل

ترا بهتر بوَد آن زخمِ شمشیر — که از نان فرومایه شوی سیر

مشو با اهلِ دنیا در ستیزه — که مرداریست و مشتی کِرم ریزه

بیک ره اهلِ دنیا در ریاست — چو کِرمانند در عین نجاست

زر و سیم و قبول و کار و بارت — نیاید در دم آخر بکارت

اگر اخلاص باشد آن زمانت — بکار آید وگرنه وای جانت

بهر چیزی که در دنیا کمالست — یقین می‌دان که آن در دین وبالست