الهی نامه › بخش نوزدهم › (۴) حکایت در ذمّ دنیا

چنین دادست صاحب شرع فتوی — که هر کو یک سخن گوید ز دنیی

به پانصد سال ره کانرا شمارست — ز جنّت دور افتد، این چه کارست

ز دنیا یک سخن، خود چون بوَد آن — که گر افزون بود افزون بود آن

کسی کو عمر در دنیی بسر برد — قوی مردی بوَد، در دین اگر مُرد

چو کُشتی در ره دنیا تو خود را — خری باشی که باشی گول و خود را

ز دنیی جزپشیمانی چه خیزد — نمی‌دانی ز نادانی چه خیزد؟