الهی نامه › بخش بیست و دوم › (۷) حکایت ابوعلی فارمدی

چنین دادند ره بینان دمساز — خبر از بوعلی فاربد باز

که گفت ای مرد نه خوش شو بخواندن — نه دل ناخوش کن از خُسران و راندن

قبول خویش را مشمر غنیمت — مشو گر رَد شوی هرگز هزیمت

که چون نفریبی از نعمت دمی تو — نگردی از بلا پست غمی تو

برون این همه رنگ دگرگون — برنگی دیگرت آرند بیرون

اگر این رنگ افتد بر رگویت — دو عالم عنبرین گردد ز بویت

اگر این رنگ یابی ای یگانه — نباید هیچ چیزت جاودانه

همه چیزی چو ازتو چیز گردد — ترا کی مَیلِ چیزی نیز گردد

چو تو دائم تو باشی بی بهانه — همه چیزی توداری جاودانه

چو دائم محو باشی در الهی — ز تو خواهند امّا تو نخواهی