الهی نامه › بخش بیست و دوم › (۱۱) حکایت آهو که مشک از وی حاصل می‬شود

چنین گفتند استادان پیروز — که آهوئیست کاندر چل شبانروز

در منه می‌خورد خاشاک و خاری — گل خوش بوی جوید یک دو باری

چو دارد این چله در پاکی آنگاه — سر خود سوی صبح آرد سحرگاه

چو آندم بگذرد بر خونِ جانش — شود از نافِ او نافه روانش

ازان دم مشک ازو آید پدیدار — وزان دم گرددش خلقی خریدار

کِه دارد آنچنان دم در جهانی — که خون زو مشک گردد در زمانی؟

چو خونی مشک گردد از دم پاک — بوَد ممکن که زو جانی شود خاک

بلی چون نورِ حق در جان درآید — تنت حالی برنگ جان برآید

چه گویم، بیش ازین امکان ندارد — که جانم بیش ازین فرمان ندارد

اگر تو کیمیا سازی چنین ساز — ولی این کیمیا در راهِ دین باز

چو نیست این کیمیا در عرش و کرسی — ز جان خود طلب، دیگر چه پرسی

بساز این کیمیاگر مردِ راهی — که جان را کیمیائیست از الهی

ورای این ترا اسرار گفتن — روا نبوَد مگر بردار گفتن

ورای این مقاماتی دگر هست — ندانم تا کسی را زان خبر هست

بخود رفتن بدان راهی ندارم — که جز دستوری آهی ندارم

بشرح آن اگر اِذن آید آواز — بگویم ورنه اندر پرده بِه راز