الهی نامه › بخش پایانی › (۱۱) مناجات ابراهیم ادهم

به پیش کعبه ابراهیم ادهم — بحق می‌گفت کای دارای عالم

مرا معصوم خواه و بی گنه دار — گناهی کان رود زانم نگه دار

یکی هاتف خطابش کرد آنگاه — که این عصمت که می‌خواهی تو در راه

همین بودست از من خلق را خواست — اگر کار تو و ایشان کنم راست

که تا جمله بهم معصوم مانید — همه از رحمتم محروم مانید

هزاران بحرِ رحمت بی قیاسست — ولیکن بنده را جای هراسست

ندارم از جهان جز بیمِ جان من — ز درد او زبان ترجمان من

چو من از عمر بهبودی ندیدم — زیان دیدم ولی سودی ندیدم

بمُردن راضیم زین زندگانی — اگر بازم رهانی می‌توانی

ز سر تا پای من جای نظر نیست — که بروی هر زمان زخمی دگر نیست