الهی نامه › بخش چهارم › (۳) حکایت پادشاه که از سپاه بگریخت

در افتادند در شهری سپاهی — گریزان شد نهان زان شهر شاهی

بشهری شد بگردانید جامه — نه خاصه باز دانستش نه عامه

بجای آورد او را آشنائی — بدو گفتا چرائی چون گدائی

بگو آخر که من شاهم بایشان — چرا بنشستهٔ خوار و پریشان

شهش گفتا مگو آی در نظاره — که گر گویم کنندم پاره پاره

کسی کو دیدهٔ سلطان ندارد — به سلطان رفتنش امکان ندارد

اگر بی‌دیده جوئی قربت شاه — شوی درخون جان خویش آنگاه