الهی نامه › بخش ششم › المقالة السادسة

پسر گفتش که هر خلقی که هستند — همه دل در هوای خویش بستند

قدم خود از هوابر می‌نگیرند — که گامی بی ریا برمی‌نگیرند

چو هست این دَور دَور نفس امروز — نمی‌بینم دلی بر نفس پیروز

گر از بهر هوای خویش من نیز — کنم از سحر حاصل اندکی چیز

چو در آخر بود توبه ازانم — ندارد ای پدر چندین زیانم