الهی نامه › بخش ششم › جواب پدر

پدر گفتش که ای مغرور مانده — ز اسرا رحقیقت دور مانده

مکن امروز ضایع زندگانی — چو میدانی که تو فردا نمانی

ببابل می‌روی ای مرد فرتوت — که سحر آموزی از هاروت و ماروت

هزاران سال شد کان دو فرشته — نگونسارند در چَه تشنه گشته

وزیشان آنگهی تا آب آن چاه — مسافت یک وجب نیست ای عجب راه

چو نتوانند خود را آب دادن — کجا دَر می‌توانندت گشادن

چو استاد این چنین باشد پریشان — که خواهد کرد شاگردیِ ایشان

ترا امروز بینم دیو گشته — نخواهی گشت در فردا فرشته

مگر مرگت ببابل می‌دواند — که سرگردان و غافل می‌دواند

اگر مرگ تو در بابل نبودی — ترا این آرزو در دل نبودی