الهی نامه › بخش هفتم › (۱۳) حکایت موسی علیه السلام

به موسی گفت حق کای مرد اسرار — چو تنها می‌نشینی دل نگه دار

وگر با خلق باشی مهربان باش — در آن ساعت نگهدار‌ِ زبان باش

وگر در ره روی سر پیش می‌دار — نظر بر پیش چشم خویش می‌دار

وگر ده سفره پیش آرند خلقت — نگه می‌دار آنجا نیز حلقت

چو تو بس بی طعام ناتمامی — میان در بسته از بهر طعامی

چنان کان طفل حیران می درآید — به رزقش شیر پستان می‌فزاید

همی کان طفل را تقدیر کردند — به رزقش در دو پستان شیر کردند

چو با تو رزق دایم همبر افتاد — چرا این خلق در یکدیگر افتاد‌؟

همه سودا‌ست ای سودایی آخر — همی سودا چه می‌پیمایی آخر‌؟

اگر تو عاقلی سودا بینداز — تو امروزی غم فردا بینداز