منطق‌الطیر › فی‌فضائل خلفا › فی‌فضیلة امیرالمؤمنین ابوبکر رضی الله عنه

خواجهٔ اول که اول یار اوست — ثانی اثنین اذهما فی الغار اوست

صدر دین صدیق اکبر قطب حق — در همه چیز از همه برده سبق

هرچ حق از بارگاه کبریا — ریخت در صدر شریف مصطفی

آن همه در سینهٔ صدیق ریخت — لاجرم تا بود ازو تحقیق ریخت

چون دو عالم را به یک دم درکشید — لب ببست از سنگ و خوش دم درکشید

سر فرو بردی همه شب تا به روز — نیم شب هویی برآوردی بسوز

هوی او تا چین برفتی مشک بار — مشک کردی خون آهوی تتار

زین سبب گفت آفتاب شرع و دین — علم باید جست ازینجا تا به چین

سنگ زان بودی به حکمت در دهانش — نا به سنگ و هنگ هو گوید زفانش

نی که سنگش بر زفان بگرفت راه — تا نگوید هیچ نامی جز آله

سنگ باید تا پدید آید وقار — مردم بی‌سنگ کی آید به کار

چون عمر مویی بدید از قدراو — گفت کاش آن مویمی بر صدر او

چون تو کردی ثانی اثنینش قبول — ثانی اثنین او بود بعد رسول