منطق‌الطیر › فی‌فضائل خلفا › فی فضیلة امیرالمؤمنین عمر رضی الله عنه

خواجهٔ شرع آفتاب جمع دین — ظل حق فاروق اعظم شمع دین

ختم کرده عدل و انصافش به حق — در فراست بوده بر وحیش سبق

آنک حق طاها برو خواند از نخست — تا مطهر شد ز طاها و درست

های طاها در دل او های و هوست — فرخ آنک از های و هو درهای هوست

آنک دارد بر صراط اول گذر — هست او از قول پیغمبر عمر

آنک اول حلقه دار السلام — او بدست‌آرد زهی عالی مقام

چون نخستش حق نهد در دست دست — آخرش با خود برد آنجا که هست

کار دین از عدل او انجام یافت — نیل جنبش، زلزله آرام یافت

شمع جنت بود واندر هیچ جمع — هیچ کس را سایه‌ای نبود ز شمع

شمع را چون سایه‌ای نبود ز نور — چون گریخت از سایه او دیو دور

چون سخن گفتی حقیقت بر زفانش — از رای قلبی خدا گشتی عیانش

گه ز درد عشق جان می‌سوختش — گه ز نطق حق زفان می‌سوختش

چون نبی دیدش که او می‌سوخت زار — گفت شمع جنت است این نامدار