منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت پیرزنی که از شیخ مهنه دعای خوشدلی خواست

گفت شیخ مهنه را آن پیرزن — دلخوشی را هین دعایی ده به من

می‌کشیدم بی‌مرادی پیش ازین — می‌نیارم تاب اکنون بیش ازین

گر دعای خوش دلی آموزیم — بی‌شک آن وردی بود هر روزیم

شیخ گفتش مدتی شد روزگار — تا گرفتم من پس زانو حصار

اینچ می‌خواهی، بسی بشتافتم — ذره‌ای نه دیدم و نه یافتم

تا دوا ناید پدید این درد را — خوش دلی کی روی باشد مرد را