منطق‌الطیر › فی‌فضائل خلفا › فی فضیلة امیرالمؤمنین عثمان رضی الله عنه

خواجهٔ سنت که نور مطلق است — بل خداوند دو نور پر حق است

آنک غرق قدس و عرفان آمدست — صدر دین عثمن عفان آمدست

رفعتی کان رایت ایمان گرفت — از امیرالمؤمنین عثمن گرفت

رونقی کان عرصهٔ کونین یافت — از دل پر نور ذی النورین یافت

یوسف ثانی به قول مصطفا — بحر تقوی و حیا کان وفا

کار ذی القربی به جان پرداخته — جان خود در کار ایشان باخته

سر بریدندش که تا بنشسته‌ای — ازچه پیوسته رحم پیوسته‌ای

هم هدایت در جهان و هم هنر — امتش در عهد او شد بیشتر

هم به عهد او شد ایمان منتشر — هم ز حکمش گشت قرآن منتشر

سید سادات گفتی بر فلک — شرم دارد دایم از عثمن ملک

هم پیامبر گفت در کشف و حجاب — حق نخواهد کرد با عثمن عتاب

چون نبود او تا کند بیعت قبول — بد به جای دست او دست رسول

حاضران گفتند ما برسودمی — گر چو ذوالنورین غایب بودمی