منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › گفتار شیخ خرقان در دم آخر

دردم آخر که جان آمد به لب — شیخ خرقان این چنین گفت ای عجب

کاشکی بشکافتندی جان من — باز کردندی دل بریان من

پس به عالمیان نمودندی دلم — شرح دادندی که درچه مشکلم

تا بدانندی که با دانای راز — بت پرستی راست ناید، کژ مباز

بندگی این باشد و دیگر هوس — بندگی افکندگیست ای هیچ کس

نه خدایی می‌کنی نه بندگی — کی ترا ممکن شود افکندگی

هم بیفکن خویش و هم بنده بباش — بنده و افکنده شو ، زنده بباش

چون شدی بنده به حرمت باش نیز — در ره حرمت بهمت باش نیز

گر درآید بنده بی حرمت به راه — زود راند از بساطش پادشاه

شد حرم بر مرد بی‌حرمت حرام — گر به حرمت باشی این نعمت تمام