منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › گفتگوی مردی درویش با ابراهیم ادهم دربارهٔ فقر

آن یکی دایم ز بی‌خویشی خویش — ناله می‌کردی ز درویشی خویش

گفتش ابرهیم ادهم ای پسر — فقر تو ارزان خریدستی مگر

مرد گفتش کاین سخن ناید به کار — کس خرد درویشی آنگه شرم‌دار

گفت من باری به جان بگزیده‌ام — پس به ملک عالمش بخریده‌ام

می‌خرم یک دم به صد عالم هنوز — زانک به می‌ارزدم هر دم هنوز

چون به ارزم یافتم من این متاع — پادشاهی را به کل کردم وداع

لاجرم من قدر می‌دانم، تو نه — شکر آن برخویش می‌خوانم، تو نه

اهل همت جان و دل درباختند — سالها با سوختن در ساختند

مرغ همتشان به حضرت شد قرین — هم ز دنیا در گذشت و هم ز دین

گر تو مرد این چنین همت نه‌ای — دور شو کاهل، ولی نعمت نه‌ای