منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت احمد حنبل که پیش بشر حافی می‌رفت

احمد حنبل امام عصر بود — شرح فضل او برون از حصر بود

چون ز فکر و علم خالی آمدی — زود پیش بشر حافی آمدی

گر کسی در پیش بشرش یافتی — در ملامت کردنش بشتافتی

گفت آخر تو امام عالمی — از تو داناتر نخیزد آدمی

هرک می‌گوید سخن می‌نشنوی — پیش این سر پا برهنه می‌دوی

احمد حنبل چنین گفتی که من — گوی بردم در احادیث و سنن

علم من زو به بدانم نیک نیک — او خدا را به زمن داند ولیک

ای ز بی‌انصافی خود بی‌خبر — یک زمان انصاف ره بینان نگر