منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › پاسخ بایزید به نکیر و منکر

چون برفت از دار دنیا بایزید — دید در خوابش مگر آن شب مرید

پس سؤالش کرد کای شایسته پیر — چون ز منکر درگذشتی وز نکیر

گفت چون کردند آن دو نامدار — از من مسکین سؤال از کردگار

گفتم ایشان را که نبود زین سؤال — نه شما را نه مرا هرگز کمال

زانک اگر گویم خدایم اوست بس — این سخن گفتن بود از من هوس

لیک اگر زینجا به نزد ذوالجلال — باز گردید و ازو پرسید حال

گر مرا او بنده خواند اینت کار — بنده‌ای باشم خدا را نامدار

ور مرا از بندگان نشمارد او — بسته‌ای بند خودم بگذارد او

با کسی آسان چو پیوندش نبود — من اگر خوانم خداوندش چه سود

چون نباشم بنده و بندی او — چون زنم لاف خداوندی او

در خداوندیش سرافکنده‌ام — لیک او باید که خواند بنده‌ام

گر ز سوی او درآید عاشقی — تو به عشق او به غایت لایقی

لیک عشقی کان ز سوی تو بود — دان که آن درخورد روی تو بود

او اگر با تو دراندازد خوشی — تو توانی شد ز شادی آتشی

کار آن دارد نه این ای بی خبر — کی خبر یابد ازو هر بی‌هنر