منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت عابدی که در زمان موسی مشغول ریش خود بود

عابدی بودست در وقت کلیم — در عبادت بود روز و شب مقیم

ذره‌ای ذوق و گشایش می‌نیافت — ز آفتاب سینه تابش می‌نیافت

داشت ریشی بس نکو آن نیک مرد — گاه گاهی ریش خود را شانه کرد

مرد عابد دید موسی را ز دور — پیش او شد کای سپه سالار طور

از برای حق کز حق کن سؤال — تا چرا نه ذوق دارم من نه حال

چون کلیم القصه شد بر کوه طور — بازپرسید آن سخن، حق گفت دور

گوهر آنک از وصل ما درویش ماند — دائما مشغول ریش خویش ماند

موسی آمد قصه بر گفتا که چیست — ریش خود می‌کند مرد و می‌گریست

جبرئیل آمد سوی موسی دوان — گفت همی مشغول ریشی این زمان

ریش اگر آراست در تشویش بود — ور همی برکند هم درویش بود

یک نفس بی او برآوردن خطاست — چه به کژ زو بازمانی چه به راست

از زریش خود برون ناآمده — غرق این دریای خون ناآمده

چون ز ریش خود بپردازی نخست — عزم تو گردد درین دریا درست

ور تو بااین ریش در دریا شوی — هم ز ریش خویش ناپروا شوی