منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت دیوانه‌ای که در کوهسار با پلنگان انس کرده بود

بود مجنونی عجب در کوه سار — با پلنگان روز و شب کرده قرار

گاه گاهش حالتی پیدا شدی — گم شدی در خود کسی کانجا شدی

بیست روز آن حالتش برداشتی — حالت او حال دیگر داشتی

بیست روز از صبح دم تا وقت شام — رقص می‌کردی و برگفتی مدام

هر دو تنهاییم و هیچ انبوه نه — ای همه شادی و هیچ اندوه نه

گر بمیرد هر که را با اوست دل — دل بدو ده دوست دارد دوست دل

هرک از هستی او دلشاد گشت — محو از هستی شد و آزاد گشت

شادی جاوید کن از دوست تو — تا نگنجی  همچو  گل   در پوست   تو