منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت عزیزی که از داشتن خداوند شادی میکرد

آن عزیزی گفت شد هفتاد سال — تا ز شادی می‌کنم و از ناز حال

کین چنین زیبا خداوندیم هست — با خداوندیش پیوندیم هست

چون تو مشغولی بجویایی عیب — کی کنی شادی به زیبایی غیب

عیب جویا، تو به چشم عیب بین — کی توانی بود هرگز غیب بین

اولا از عیب خلق آزاد شو — پس به عشق غیب مطلق شاد شو

موی بشکافی به عیب دیگران — ور بپرسم عیب تو کوری در آن

گر به عیب خویشتن مشغولیی — گرچه بس معیوبیی مقبولیی