منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › گفتهٔ بوعلی رودبار در وقت مرگ

وقت مردن بوعلی رودبار — گفت جانم بر لب آمد ز انتظار

آسمان را در همه بگشاده‌اند — در بهشتم مسندی بنهاده‌اند

همچو بلبل قدسیان خوش سرای — بانگ می‌دارند کای عاشق درآی

شکر می‌کن پس به شادی می‌خرام — زانک هرگز کس ندیدست این مقام

گرچه این انعام و این توفیق هست — می‌ندارد جانم از تحقیق دست

زانک می‌گوید ترا با این چه کار — داده‌ای عمری درازم انتظار

نیست برگم تا چو اهل شهوتی — سر فرو آرم به اندک رشوتی

عشق تو با جان من در هم سرشت — من نه دوزخ دانم اینجا نه بهشت

گر بسوزی همچو خاکستر مرا — در نیابد جز تو کس دیگر مرا

من ترادانم، نه دین، نه کافری — نگذرم من زین، اگر تو بگذری

من ترا خواهم، ترا دانم، ترا — هم تو جانم را و هم جانم ترا

حاجت من در همه عالم تویی — این جهانم و آن جهانم هم تویی

حاجت این دل شده، مویی برآر — یک نفس با من به هم هویی برآر

جان من گر سرکشد مویی ز تو — جان ببر، هایی ز من هویی ز تو