منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › پیام خداوند به بندگان توسط داود

حق تعالی گفت ای داود پاک — بندگانم را بگو کای مشت خاک

گرنه دوزخ نه بهشتستی مرا — بندگی کردن نه زشتستی مرا

گر نبودی هیچ نور و هیچ نار — نیستی با من شما را هیچ کار

من چو استحقاق آن دارم عظیم — می‌پرستیدیم نه از اومید و بیم

گر رجا و خوف نه در پی بدی — پس شما را کار با من کی بدی

می‌سزد چون من خداوندم مدام — کز میان جان پرستیدم مدام

بنده را گو بازکش از غیر دست — پس به استحقاق ما را می‌پرست

هرچ آن جز ما بود در هم فکن — چون فکندی بر همش در هم شکن

چون شکستی، پاک در هم سوز تو — جمع کن خاکسترش یک روز تو

این همه خاکستر آنگه برفشان — تا شود از باد عزت بی‌نشان

چون چنین کردی ترا آید کنون — آنچ می‌جویی ز خاکستر برون

گر ترا مشغول خلد و حور کرد — تو یقین دان کان ز خویشت دور کرد