منطق‌الطیر › درتعصب گوید › حکایت شفقت کردن مرتضی بر دشمن

چونک آن بدبخت آخر از قضا — ناگهان آن زخم زد بر مرتضا

مرتضی را شربتی کردند راست — مرتضا گفتا که خونریزم کجاست

شربت او را ده نخست آنگه مرا — زانک او خواهد بدن هم ره مرا

شربتش بردند او گفت اینت قهر — حیدر اینجا خواهدم کشتن به زهر

مرتضا گفتا به حق کردگار — گر بخوردی شربتم این نابکار

من همی ننهادمی بی او به هم — پیش حق در جنت المأوی قدم

مرتضا را چون بکشت آن مرد زشت — مرتضی بی او نمی‌شد در بهشت

بر عدو چون شفقتش چندین بود — با چو صدیقیش هرگز کین بود

آنک چندینی غم دشمن خورد — با عتیقش دشمنی چون ظن برد

با میان نارد جهان بی‌کنار — چون علی صدیق را یک دوست دار

چند گویی مرتضی مظلوم بود — وز خلافت راندن محروم بود

چون علی شیرحق است و تاج سر — ظلم نتوان کرد بر شیر ای پسر