منطق‌الطیر › بیان وادی معرفت › گفتار عباسه دربارهٔ عشق و معرفت

با کسی عباسه گفت ای مرد عشق — ذره‌ای بر هرک تابد درد عشق

گر بود مردی، زنی زاید ازو — ور زنیست ای بس که مرد آید ازو

زن ندیدی تو که از آدم بزاد — مرد نشنیدی که از مریم بزاد

تا نتابد آنچ می‌باید تمام — کار هرگز بر تو نگشاید مدام

چون بتابد، ملک حاصل آیدت — حاصل آید هرچ در دل آیدت

ملک نیز این دان و دولت این شمر — ذره‌ای زین، عالمی از دین شمر

گر شوی قانع به ملک این جهان — تا ابد ضایع بمانی جاودان

هست دایم سلطنت در معرفت — جهد کن تا حاصل آید این صفت

هرک مست عالم عرفان بود — بر همه خلق جهان سلطان بود

ملک عالم پیش او ملکی شود — نه فلک در بحر او فلکی شود

گر بدانندی ملوک روزگار — ذوق یک شربت ز بحر بی‌کنار

جمله در ماتم نشینندی ز درد — روی یک دیگر ندیدندی ز درد