منطق‌الطیر › بیان وادی استغنا › حکایت مردی که پسر جوانش به چاه افتاد

در ده ما بود برنایی چو ماه — اوفتاد آن ماه یوسف‌وش به چاه

در زبر افتاد خاک او را بسی — عاقبت ز آنجا بر آوردش کسی

خاک بر وی گشته بود و روزگار — با دو دم آورده بودش کار و بار

آن نکو سیرت محمد نام بود — تا بدان عالم ازو یک گام بود

چون پدر دیدش چنان، گفت ای پسر — ای چراغ چشم وای جان پدر

ای محمد، با پدر لطفی بکن — یک سخن گو، گفت آخر کو سخن

کو محمد، کو پسر، کو هیچ کس — این بگفت و جان بداد، این بود و بس

درنگر ای سالک صاحب نظر — تا محمد کو و آدم، درنگر

آدم آخر کو و ذریات کو — نام جزویات و کلیات کو

کو زمین، کو کوه و دریا، کو فلک — کو پری، کو دیو و مردم ،کو ملک

کو کنون آن صد هزاران تن زخاک — کو کنون آن صد هزاران جان پاک

کو به وقت جان بدادن پیچ پیچ — کو کسی، کو جان و تن، کو هیچ‌هیچ

هر دو عالم را و صد چندان که هست — گر بسایی و ببیزی آنک هست

چون سرای پیچ پیچ آید ترا — با سر غربال هیچ آید ترا