منطق‌الطیر › سی‌مرغ در پیشگاه سیمرغ › گفتهٔ مجنون که دشنام لیلی را بر آفرین همهٔ عالم ترجیح میداد

گفت مجنون گر همه روی زمین — هر زمان بر من کنندی آفرین

من نخواهم آفرین هیچ کس — مدح من دشنام لیلی باد و بس

خوشتراز صد مدح یک دشنام او — بهتر از ملک دو عالم نام او

مذهب خود با توگفتم ای عزیز — گر بود خواری چه خواهد بود نیز

گفت برق عزت آید آشکار — پس برآرد از همه جانها دمار

چون بسوزد جان به صد زاری چه سود — آنگهی از عزت و خواری چه سود

بازگفتند آن گروه سوخته — جان ما و آتش افروخته

کی شود پروانه از آتش نفور — زانک او را هست در آتش حضور

گرچه ما را دست ندهد وصل یار — سوختن ما را دهد دست، اینت کار

گر رسیدن سوی آن دلخواه نیست — پاک پرسیدن جز اینجا راه نیست