منطق‌الطیر › سی‌مرغ در پیشگاه سیمرغ › پاسخ پروانه به پرندگان که او را از سوختن منع می‌کردند

جملهٔ پرندگان روزگار — قصهٔ پروانه کردند آشکار

جمله با پروانه گفتند ای ضعیف — تا به کی در بازی این جان شریف

چون نخواهد بود از شمعت وصال — جان مده بر جهل، تا کی زین محال

زین سخن پروانه شد مست و خراب — داد حالی آن سلیمان را جواب

گفت اینم بس که من بی‌دل مدام — گر درو نرسم درو برسم تمام

چون همه در عشق او مرد آمدند — پای تا سر غرقهٔ درد آمدند

گرچه استغنی برون ز اندازه بود — لطف او را نیز رویی تازه بود

حاجب لطف آمد و در برگشاد — هر نفس صد پردهٔ دیگر گشاد

شد جهان بی او حجابی آشکار — پس ز نور النور در پیوست کار

جمله را در مسند قربت نشاند — بر سریر عزت و هیبت نشاند

رقعهٔ بنهاد پیش آن همه — گفت بر خوانید تا پایان همه

رقعهٔ آن قوم از راه مثال — می‌شود معلوم این شوریده حال