منطق‌الطیر › فی‌وصف حاله › گفتهٔ دانای دین هنگام نزع

چون به نزغ افتاد آن دانای دین — گفت اگر دانستمی من پیش ازین

کین شنو بر گفت چون دارد شرف — در سخن کی کردمی عمری تلف

گر سخن از نیکوی چون زر بود — آن سخن ناگفته نیکوتر بود

کار آمد حصهٔ مردان مرد — حصهٔ ما گفت آمد، اینت درد

گر چو مردان درد دین بودی ترا — آنچ می‌گویم یقین بودی ترا

ز آشنای خود دلت بیگانه‌ایست — هرچ می‌گویم ترا افسانه‌ایست

تو بخسب از ناز همچون سرکشی — تا منت افسانه می‌گویم خوشی

خوش خوشت عطار اگر افسانه گفت — خواب خوشتر آیدت تو خوش بخفت

بس که ما در ریگ رو غم ریختیم — بس گهر کز حلق خوک آویختیم

بس که ما این خوان فرو آراستیم — بس کزین خوان گرسنه برخاستیم

بس که گفتم نفس را فرمان نبرد — بس که دارو کردش و درمان نبرد

چون نخواهد آمد از من هیچ کار — شستم از خود دست و رفتم برکنار

جذبه حق باید ازیشان کرد خواست — کین به دست من نخواهد گشت راست

نفس هر لحظه چو فربه‌تر شود — نیست روی آنک ازین بهتر شود

هیچ نشنود او کزان فربه نشد — این همه بشنود یک دم به نشد

تا بمیرم من به صد زاری زار — او نگیرد پند، یا رب زینهار