منطق‌الطیر › فی‌وصف حاله › گفتهٔ پاک‌دینی که سی‌سال عمر بی‌خود می‌گذارد

پاک دینی گفت سی سال تمام — عمر بی‌خود می‌گذارم بر دوام

همچو اسمعیل در خود ناپدید — آن زمان کو را پدر سر می‌برید

چون بود آنکس که او عمری گذاشت — همچو آن یک دم که اسمعیل داشت

کس چه داند تا درین حبس تعب — عمر خود چون می‌گذارم روز و شب

گاه می‌سوزم چو شمع از انتظار — گاه می‌گریم چو ابر نوبهار

تو فروغ شمع می‌بینی خوشی — می‌نبینی در سر او آتشی

آنک از بیرون کند در تن نگاه — کی بود هرگز درون سینه راه

در خم چوگان چه گویی، هیچ جای — می‌ندانم پای از سر، سر ز پای

از وجودم خود نکردم هیچ سود — کانچ کردم وانچ گفتم هیچ بود

ای دریغا نیست از کس یاریم — عمر ضایع گشت در بی‌کاریم

چون توانستم ندانستم ، چه سود — چون بدانستم، توانستم نبود

این زمان جز عجز و جز بیچارگی — می‌ندارم چارهٔ یک بارگی