منطق‌الطیر › فی‌وصف حاله › سال پیری راهبر از روحانیانی که نقد از هم می‌ربودند

در رهی می‌رفت پیری راهبر — دید از روحانیان خلقی مگر

بود نقدی سخت رایج در میان — می‌ربودند آن ز هم روحانیان

پیر کرد آن قوم را حالی سؤال — گفت چیست این نقد برگویید حال

مرغ روحانیش گفت ای پیرراه — دردمندی می‌گذشت این جایگاه

برکشید آهی ز دل پاک و برفت — ریخت اشک گرم بر خاک و برفت

ما کنون آن اشک گرم و آه سرد — می‌بریم از یک دگر در راه درد

یا رب اشک و آه بسیاریم هست — گر ندارم هیچ این باریم هست

چون روایی دارد آنجا اشک راه — بنده دارد این متاع آن جایگاه

پاک کن از آه صحن جان من — پس بشوی از اشک من دیوان من

می‌روم گم راه، ره نایافته — دل چو دیوان جز سیه نایافته

ره نمایم باش و دیوانم بشوی — از دو عالم تختهٔ جانم بشوی

بی‌نهایت درد دل دارم ز تو — جان اگر دارم خجل دارم ز تو

عمر در اندوه تو بردم به سر — کاشکی بودیم صد عمر دگر

تا در اندوهت به سر می‌بردمی — هر زمان دردی دگر می‌بردمی

مانده‌ام از دست خود در صد ز حیر — دست من ای دست گیر من تو گیر