منطق‌الطیر › فی‌وصف حاله › سال سلیمان از موری لنگ

چون سلیمان کرد با چندان کمال — پیش موری لنگ از عجز آن سؤال

گفت برگوی ای ز من آغشته‌تر — تا کدامین گل به غم بسرشته تر

داد آن ساعت جوابش مور لنگ — گفت خشت واپسین در گور تنگ

واپسین خشتی که پیوندد به خاک — منقطع گردد همه اومید پاک

چون مرا در زیر خاک ای پاک ذات — منقطع گردد امید از کاینات

پس بپوشد خشت آخر روی من — تو مگردان روی فضل از سوی من

چون به خاک آرم سرگشته روی — هیچ با رویم میار از هیچ سوی

روی آن دارد کزان چندان گناه — هیچ با رویم نیاری ای اله

تو کریم مطلقی ای کردگار — عفو کن از هرچ رفت و در گذار