منطق‌الطیر › حکایت طاووس › قصه رانده شدن آدم از بهشت

کرد شاگردی سؤال از اوستاد — «کز بهشت، آدم چرا بیرون فتاد؟»

گفت: بود آدم همی عالی گهر — چون به فردوسی فرو آورد سر

هاتفی برداشت آوازی بلند — کای بهشتت کرده از صد گونه بند

هرک در هر دو جهان بیرون ما — سر فرو آرد به چیزی دون ما

ما زوال آریم بر وی هرچه هست — زآنک نتوان زد به غیر دوست دست

جای باشد پیش جانان صد هزار — جای بی‌جانان کجا آید به کار؟

هرک جز جانان به چیزی زنده شد — گر همه آدم بود افکنده شد

اهل جنت را چنین آمد خبر — کاولین چیزی دهند آن جا جگر

اهل جنت چون نباشد اهل راز — زآن، جگر خوردن ز سر گیرند باز