منطق‌الطیر › حکایت صعوه › حکایت صعوه

صعوه آمد، دل ضعیف و تن نزار — پای تا سر همچو آتش بی‌قرار

گفت: من حیران و فرتوت آمدم — بی‌دل و بی‌قوت و قوت آمدم

همچو موسی بازو و زوریم نیست — وز ضعیفی، قوَت موریم نیست

من نه پر دارم، نه پا، نه هیچ نیز — کی رسم در گَردِ سیمرغ عزیز؟

پیش او این مرغ عاجز کی رسد؟ — صعوه در سیمرغ هرگز کی رسد؟

در جهان او را طلب‌کاران بسی‌ست — وصل او کی لایق چون من کسی‌ست؟

در وصال او چو نتوانم رسید — بر محالی راه نتوانم برید

گر نهم رویی به سوی درگهش — یا بمیرم یا بسوزم در رهش

چون نیَم من مرد او، این جایگاه — یوسف خود باز می‌جویم ز چاه

یوسفی گم کرده‌ام در چاهسار — بازیابم آخرش در روزگار

گر بیابم یوسف خود را ز چاه — بر پرم با او من از ماهی به ماه

هدهدش گفت: ای ز شنگی و خوشی — کرده در افتادگی صد سرکشی!

جمله سالوسی تو، من این کی خَرم؟ — نیست این سالوسیِ تو درخورم

پای در ره نه، مزن دم، لب بدوز — گر بسوزند این همه تو هم بسوز

گر تو یعقوبی به معنی فی‌المثل — یوسفت ندهند کمتر کن حیل

می‌فروزد آتشِ غیرت مدام — عشق یوسف هست بر عالم حرام