منطق‌الطیر › پرسش مرغان › حکایت اسکندر که خود به رسولی می‌رفت

گفت: چون اسکندر آن صاحب قبول — خواستی جایی فرستادن رسول

چون رسد آخر خود آن شاه جهان — جامه پوشیدی و خود رفتی نهان

پس بگفتی آنچ کس نشنوده است — گفتی: «اسکندر چنین فرموده است»

در همه عالم نمی‌دانست کس — کین رسول اسکندر است آن جا و بس

هیچ کس چون چشم اسکندر نداشت — گر چه گفت «اسکندرم»، باور نداشت

هست راهی سوی هر دل شاه را — لیک ره نبود دل گمراه را

گر برون خانه شه بیگانه بود — غم مخور چون در درون هم‌خانه بود