منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › به کعبه رفتن رابعه

رابعه در راه کعبه هفت سال — گشت بر پهلو زهی تاج الرجال

چون به نزدیک حرم آمد به کام — گفت آخر یافتم حجی تمام

قصد کعبه کرد روز حج گزار — شد همی عذر زنانش آشکار

بازگشت از راه و گفت ای ذوالجلال — راه پیمودم به پهلو هفت سال

چون بدیدم روز بازاری چنین — اوفکندی در رهم خاری چنین

یا مرا در خانهٔ من ده قرار — یا نه اندر خانهٔ خویشم گذار

تا نباشد عاشقی چون رابعه — کی شناسد قدر صاحب واقعه

تا تو می‌گردی درین بحر فضول — موج برمی‌خیزد از رد و قبول

گه ز پیش کعبه بازت می‌دهند — گه درون دیر رازت می‌دهند

گر ازین گرداب سر بیرون کنی — هر نفس جمعیتی افزون کنی

ور درین گرداب مانی مبتلا — سر بسی گردد ترا چون آسیا

بوی جمعیت نیابی یک نفس — می‌بشولد وقت تو از یک مگس