منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت دیوانه‌ای که از مگس و کیک در عذاب بود

بود در کنجی یکی دیوانه خوار — پیش او شد آن عزیز نامدار

گفت می‌بینم ترا اهلیتی — هست در اهلیتت جمعیتی

گفت کی جمعیتی یابم ز کس — چون خلاصم نیست از کیک و مگس

جملهٔ روزم مگس دارد عذاب — جملهٔ شب نایدم از کیک خواب

نیم سارخکی چو در نمرود شد — مغز آن سرگشته دل پر دود شد

من مگر نمرود وقتم کز حبیب — کیک و سارخک و مگس دارم نصیب

دیگری گفتش گنه دارم بسی — با گنه چون ره برد آنجا کسی

چون مگس آلوده باشد بی‌خلاف — کی رسد سیمرغ را در کوه قاف

چون ز ره سر تافت مرد پر گناه — کی تواند یافت قرب پادشاه

گفت ای غافل مشو نومید ازو — لطف می‌خواه و کرم جاوید ازو

گر به آسانی نیندازی سپر — کار دشوارت شود ای بی‌خبر

گر نبودی مرد تایب را قبول — کی بدی هر شب برای او نزول

گر گنه کردی، در توبه‌ست باز — توبه کن کین در نخواهد شد فراز

گر به صدق آیی درین ره تو دمی — صد فتوحت پیش بازآید همی