منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت مرد توبه شکن

کرده بود آن مرد بسیاری گناه — توبه کرد از شرم، بازآمد به راه

بار دیگر نفس چون قوت گرفت — توبه بشکست و پی شهوت گرفت

مدتی دیگر ز راه افتاده بود — در همه نوعی گناه افتاده بود

بعد از آن دردی درآمد در دلش — وز خجالت کار شد بس مشکلش

چون به جز بی حاصلی بهره نداشت — خواست تا توبه کند زهره نداشت

روز و شب چون قلیه وی بر تابه‌ای — دل پر آتش داشت در خونابه‌ای

گر غباری در رهش پیوست بود — ز آب چشم او همه بنشست بود

در سحرگه هاتفیش آواز داد — سازگارش کرد، کارش ساز داد

گفت می‌گوید خداوند جهان — چون در اول توبه کردی ای فلان

عفو کردم، توبه بپذیرفتمت — می‌توانستم ولی نگرفتمت

بار دیگر چون شکستی توبه پاک — دادمت مهل و نگشتم خشم‌ناک

ور چنانست این زمان ای بی‌خبر — آرزوی تو که بازآیی دگر

بازآی آخر که در بگشاده‌ایم — تو غرامت کرده باز ایستاده‌ایم