منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت صوفی و انگبین فروش

صوفیی می‌رفت در بغداد زود — در میان راه آوازی شنود

کان یکی گفت انگبین دارم بسی — می‌فروشم سخت ارزان، کو کسی

شیخ صوفی گفت ای مرد صبور — می‌دهی هیچی به هیچی، گفت دور

تو مگر دیوانه‌ای ای بوالهوس — کس به هیچی کی دهد چیزی به کس

هاتفی گفتش که‌ای صوفی درآی — یک دکان زینجا که هستی برترآی

تا به هیچی ما همه چیزت دهیم — ور دگر خواهی بسی نیزت دهیم

هست رحمت آفتابی تافته — جملهٔ ذرات را دریافته

رحمت او بین که با پیغمبری — در عتاب آمد برای کافری