منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت دو روباه که شکار خسرو شدند

آن دو روبه چون به هم هم‌بر شدند — پس به عشرت جفت یک دیگر شدند

خسروی در دشت شد با یوز و باز — آن دو روبه را ز هم افکند باز

ماده می‌پرسد ز نر، کی رخنه‌جوی — ما کجا با هم رسیم، آخر بگوی

گفت اگر ما را بود از عمر بهر — بر دکان پوستین دوزان شهر

دیگری گفتش که ابلیس از غرور — راه بر من می‌زند وقت حضور

من چو با او برنمی‌آیم به زور — در دلم از غبن آن افتاد شور

چون کنم کز وی نجاتی باشدم — وز می معنی حیاتی باشدم

گفت تا پیش توست این نفس سگ — از برت ابلیس نگریزد به تگ

عشوهٔ ابلیس از تلبیس تست — در تو یک یک آرزو ابلیس تست

گر کنی یک آرزوی خود تمام — در تو صد ابلیس زاید والسلام

گلخن دنیا که زندان آمدست — سر به سر اقطاع شیطان آمدست

دست از اقطاع او کوتاه دار — تا نباشد هیچ کس را با تو کار