منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت غافلی که از ابلیس گله داشت

غافلی شد پیش آن صاحب چله — کرد از ابلیس بسیاری گله

گفت ابلیسم زد از تلبیس راه — کرد دین بر من به طراری تباه

مرد گفتش ای جوانمرد عزیز — آمده بد پیش ازین ابلیس نیز

مشتکی بود از تو و آزرده بود — خاک از ظلم تو بر سر کرده بود

گفت دنیا جمله اقطاع منست — مرد من نیست آنک دنیا دشمنست

تو بگو او را که عزم راه کن — دست از دنیای من کوتاه کن

من به دینش می‌کنم آهنگ سخت — زانک در دنیای من زد چنگ سخت

هرک بیرون شد ز اقطاعم تمام — نیست با او هیچ کارم والسلام