منطق‌الطیر › در نعت رسول › در نعت رسول ص (3/3)

نه کسی در گرد تو هرگز رسد — نه کسی رانیز چندین عز رسد

خواجگی هر دو عالم تاابد — کرد وقف احمد مرسل احد

یا رسول الله بس درمانده‌ام — باد در کف ، خاک بر سر مانده‌ام

بی کسانرا کس تویی در هر نفس — من ندارم در دو عالم جز تو کس

یک نظر سوی من غم‌خواره کن — چارهٔ کار من بی‌چاره کن

گرچه ضایع کرده‌ام عمر از گناه — توبه کردم عذر من از حق بخواه

گر ز لاتَأمَن بود ترسی مرا — هست از لاتَيْأَسُوا درسی مرا

روز و شب بنشسته در صد ماتمم — تا شفاعت خواه باشی یک دمم

از درت گر یک شفاعت در رسد — معصیت را مهر طاعت در رسد

ای شفاعت خواه مشتی تیره روز — لطف کن شمع شفاعت برفروز

تا چو پروانه میان جمع تو — پرزنان آئیم پیش شمع تو

هرک شمع تو ببیند آشکار — جان به طبع دل دهد پروانه‌وار

دیدهٔ جان را لقای تو بس است — هر دو عالم را رضای تو بس است

داروی درد دل من مهرتست — نور جانم آفتاب چهرتست

بر درت جان بر میان دارم کمر — گوهر تیغ زفان من نگر

هر گهر کان از زفان افشانده‌ام — در رهت از قعر جان افشانده‌ام

زان شدم از بحر جان گوهرفشان — کز تو بحر جان من دارد نشان

تا نشانی یافت جان من ز تو — بی‌نشانی شد نشان من ز تو

حاجتم آنست ای عالی گهر — کز سر فضلی کنی در من نظر

زان نظر در بی‌نشانی داریم — بی‌نشانی جاودانی داریم

زین همه پندار و شرک و ترهات — پاک گردانی مرا ای پاک ذات

از گنه رویم نگردانی سیاه — حق هم نامی من داری نگاه

طفل راه تو منم غرقه شده — گرد من آب سیه حلقه شده