منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › پند دیوانه‌ای با خواجه‌ای ناسپاس

خواجه‌ای می‌گفت در وقت نماز — کای خدا رحمت کن و کارم بساز

آن سخن دیوانه‌ای بشنید ازو — گفت رحمت می‌بپوشی زود ازو

تو ز ناز خود نگنجی در جهان — می‌خرامی از تکبر هر زمان

منظری سر بر فلک افراشته — چار دیوارش به زر بنگاشته

ده غلام و ده کنیزک کرده راست — رحمت اینجا کی بود بر پرده راست

خود تو بنگر تا تو با این جمله کار — جای رحمت داری آخر شرم دار

گر چو من یک گرده قسمت داریی — آنگهی تو جای رحمت داریی

تا نگردانی ز ملک و مال روی — یک نفس ننمایدت این حال روی

روی این ساعت بگردان از همه — تا شوی فارغ چو مردان از همه