منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت بازاریی که سرای زرنگار کرد

کرد آن بازاریی آشفته کار — از سر عجبی سرایی زر نگار

عاقبت چون شد سرای او تمام — دعوتی آغاز کرد از بهر عام

خواند خلقی را به صد ناز و طرب — تا سرای او ببینند ای عجب

روز دعوت ، مرد بی‌خود می‌دوید — از قضا دیوانه‌ای او را بدید

گفت خواهم این زمان کایم به تگ — بر سرای تو ریم ای خام رگ

لیک مشغولم، مرا معذور دار — این بگفت و گفت زحمت دور دار