منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت مردی گران جان که در بیابان به درویشی رسید

بس سبک مردی گران جان می‌دوید — در بیابانی به درویشی رسید

گفت چون داری تو ای درویش کار — گفت آخر می‌بپرسی شرم دار

مانده‌ام در تنگنای این جهان — تنگ تنگ است این جهانم در زمان

مرد گفتش اینچ گفتی نیست راست — در بیابان فراخت تنگناست

گفت اگر اینجا نبودی تنگنا — تو کجا افتادیی هرگز به ما

گر ترا صد وعدهٔ خوش می‌دهند — آن نشان زان سوی آتش می‌دهند

آتش تو چیست دنیا درگذر — هم چو شیران کن ازین آتش حذر

چون گذر کردی دل خویش آیدت — پس سرای خوش شدن پیش آیدت

آتشی در پیش و راهی سخت دور — تن ضعیف و دل اسیر و جان نفور

تو ز جمله فارغ و پرداخته — در میان کاری چنین برساخته

گر بسی دیدی جهان، جان برفشان — کز جهان نه نام داری نه نشان

گر بسی بینی نه بینی هیچ تو — چند گویم بیش ازین کم پیچ تو