منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › سوگواری مردی که بی‌قرار و پند بیدلی به او

ابلهی را میوهٔ دل مرده بود — صبر و آرام و قرارش برده بود

از پس تابوت می‌شد سوگوار — بی‌قراری، وانگهی می‌گفت زار

کای جهان نادیدهٔ من چون شدی — هیچ نادیده جهان بیرون شدی

بی‌دلی چون آن شنید و کار دید — گفت صد باره جهان انگار دید

گر جهان با خویش خواهی برد تو — هم جهان نادیده خواهی مرد تو

تا که تو نظارهٔ عالم کنی — عمر شد کی درد را مرهم کنی

تا نپردازی تو از نفس خسیس — در نجاست گم شد این جان نفیس