منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › حکایت دردمندی که از مرگ دوستش پیش شبلی گریه می‌کرد

دردمندی پیش شبلی می‌گریست — شیخ پرسیدش که این گریه ز چیست

گفت شیخا دوستی بود آن‌ِ من — از جمالش تازه بودی جان من

دی بمرد و من بمردم از غمش — شد جهان بر من سیاه از ماتمش

شیخ گفتا چون دلت بی‌خویش ازینست‌؟ — این چه غم باشد‌؟ سزایت بیش ازینست

دوستی دیگر گزین ای یار تو — کو نمیرد تا نمیری زار تو

دوستی کز مرگ نقصان آورَد — دوستی او غم جان آورد

هرکه شد در عشق صورت مبتلا — هم از آن صورت فتد در صد بلا

زودش آن صورت شود بیرون ز دست — و او از آن حیرت کند در خون نشست