منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › سوگواری پسری که در مرگ پدر

پیش تابوت پدر می‌شد پسر — اشک می‌بارید و می‌گفت ای پدر

این چنین روزی که جانم کرد ریش — هرگزم نامد به عمر خویش پیش

صوفیی گفت آنک او بودت پدر — هرگزش این روز هم نامد به سر

نیست کاری کان پسر را اوفتاد — کار بس مشکل پدر را اوفتاد

ای به دنیا بی سر و پای آمده — خاک بر سر باد پیمای آمده

گر به صدر مملکت خواهی نشست — هم نخواهی رفت جز بادی بدست