منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › گفتار نایبی در دم مرگ

نایبی را چون اجل آمد فراز — زو یکی پرسید کای در عین راز

حال تو چونست وقت پیچ پیچ — گفت حالم می‌بنتوان گفت هیچ

بار پیمودم همه عمرتمام — عاقبت با خاک رفتم والسلام

نیست درمان مرگ را جز مرگ بوی — ریختن دارد بزاری برگ و روی

ما همه از بهر مردن زاده‌ایم — جان نخواهد ماند و دل بنهاده‌ایم

آنک عالم داشت در زیر نگین — این زمان شد توتیا زیرزمین

وانک در چرخ فلک خون ریز بود — گشت در خاک لحد ناچیز زود

جملهٔ زیرزمین پرخفته‌اند — بلک خفته این هم آشفته‌اند

مرگ بنگر تا چه راهی مشکل است — کاندرین ره گورش اول منزل است

گر بود از تلخی مرگت خبر — جان شیرینت شود زیر و زبر